مىشويد ، آنسان كه نشان آن بر چهره هايتان هويدا مىگردد و به سبب اندك مايه اى كه از كف مىنهيد ، صبر و قرار از دلتان رخت بر مىبندد . به گونه اى كه گويى دنيا جاى درنگ هميشگى شماست و نعمت دنيا برايتان ماندنى است . هيچ چيز شما را از گفتن عيب برادرتان ، كه از آن بيم دارد ، به هنگام ديدار او ، باز نمىدارد ، مگر آنكه بيم داريد كه او نيز عيب شما را رو در رويتان بر زبان آرد . در ترك آخرت و دوستى دنيا يكدله شده‌ايد . دين شما اقرار است به زبان نه به دل . در بىالتفاتى و آسودگى خاطر نسبت به اوامر خدا ، همانند كارگرى هستيد كه كار خود به پايان رسانده و خشنودى سرور خويش حاصل كرده است . 113 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) ستايش و سپاس خداوند را ، آنكه پيوند دهندهء ستايش است به نعمتها و پيوند دهندهء نعمتهاست به سپاس . او را به سبب نعمتهايش مىستاييم ، همان گونه كه به هنگام بلاهايش مىستاييم . از او يارى مىجوييم در هدايت اين مردم كاهل و سهل انگار در انجام اوامر و شتاب كننده در ارتكاب نواهى و امور نكوهيده و مكروه . از او آمرزش مىخواهيم ، براى گناهانى كه علم او بر آنها احاطه دارد و كتاب او آنها را بر شمرده است . علمى كه قاصر نيست و كتابى كه چيزى را فرو نگذارده . به او ايمان آورديم . ايمان كسى كه غيب را به عيان مىبيند و از وعده هايى كه داده شده آگاه است . ايمانى كه خلوص آن شرك را بزدايد و يقين آن شك را از ميان بردارد . و شهادت مىدهيم كه هيچ خدايى جز اللَّه نيست . يكتاست و بدون شريك و اين كه محمد ( صلى اللَّه عليه و آله ) بندهء او و رسول اوست . دو شهادت ، كه گفتار و كردار را فرا برند و كفهء ترازويى ، كه در آن مىگذارندشان ، سبك نمىشود . و كفهء ترازويى كه در آن نباشند ، سنگين نباشد . اى بندگان خدا ، شما را به تقوا سفارش مىكنم كه تقوا توشه و پناهگاه است . توشه اى است كه ما را به منزل مىرساند و پناهگاهى است ، رستگارى دهنده .